هنگامي كه هيجان مسابقات اتومبيلراني فرمول يك شيفتگان سرعت را تسخير مي كند، اعضاي خانواده شوماخرها با احساسي عجيب همراهند، يك راننده از تيم «فراري» و يك راننده از «بي.ام.و ويليامز» به آنان تعلق دارند. آنان پسرهاي خانواده هستند. پسرهايي كه اول رسيدن را دوست دارند. هنگامي كه يكي از آن دو زودتر به خط پايان مي رسد، احساسي آميخته به غم و شادي خانواده را دربرمي گيرد. لبخندي براي شادي برادر پيروز و اندوهي براي دلتنگي برادر شكست خورده.
 

ميشائيل شوماخر، شماره يك «فراري» حاكم چند سال اخير مسابقات جايزه بزرگ امسال بيشتر از گذشته تهديد شده است. رقيباني كه در سال هاي گذشته به شماره هاي ۲ و ۳ مي انديشيدند، تلاش مي كنند تا شماره يك را تصاحب كنند و طبيعي است كه حضور برادر كوچكتر در اين جمع تمركز او را بيشتر تهديد كند. البته اين تئوري وجود دارد كه يك حرفه اي فرمول يك آن هم در سطح ميشائيل شوماخر بايد بتواند در پيست مواظب حريف خطرسازي به نام رالف باشد. كسي كه از برادر كوچكتر بودن خسته شده است و مي خواهد از سايه بيرون بيايد و در زمان اوج برادر بزرگتر بر او پيروز شود. شايد اگر هر دو در يك تيم بودند، ماجرا آسانتر مي شد، اما حضور آنان در دو تيم رقيب كار را براي خانواده سخت تر مي كند. خانواده اي كه بيش از هر چيز همواره نگران حوادثي است كه در كمين رانندگان تشنه سرعت نشسته اند. هر بار كه يكي از رانندگان دچار حادثه مي شود، تجسم وقوع آن براي ميشائيل يا رالف، آنان را به وحشت مي اندازد. تماشاي رانندگاني كه در ماشين هاي مشتعل گير افتاده اند، اين وحشت را به اوج مي رساند. آنچه براي هزاران هزار نفر هيجان به همراه مي آورد، براي بستگان هيجان سازان، اضطراب آفرين است؛
شوماخرها پيش از آغاز هر مسابقه دعا مي كنند كه هر دو پسر خانواده سلامت به خط پايان برسند.